Ten kultowy serial humorystyczny przez wiele lat odczytywał i zarazem kształtował typ humoru francuskiego. Dziś, dzięki publikacji książkowej, my również możemy wynająć sobie apartament w Hotelu Palace, gdzie zebrali się najznakomitsi prześmiewcy krainy serów i szampana. Walutą, którą opłaca się tu
Bóg Zoasów, pozbawiony swoich Zoasów (na własne zresztą życzenie), musi pocieszyć się jedynym ocalałym wyznawcą, sceptykiem Proutto. Sceptyk Proutto, jako jedyny ocalały, natychmiast przestaje być sceptyczny. A Bóg, zwany przezeń Gisou, doskonale potrafi to wykorzystać. Obu protagonistom nie
Zawartość: - Joko świętuje rocznicę - Zima pod stołem - Da Vinci miał rację" Ilustracje R. Topor.
- Jak powstały "Bitwy"? - Najpierw po prostu napisałem "Bitwę morską", a dopiero potem wpadliśmy z Rolandem (Toporem - przyp. E.K.) na pomysł, żeby to rozszerzyć i w rezultacie każdy z nas napisał po dwie sztuki, po czym piątą - "Bitwę w Yvelinne" - napisaliśmy już wspólnie. Naprawdę wspólnie.
Niektórym się wydaje, że czubkiem można zostać, ot tak, ni z gruchy, ni z pietruchy. Że na przykład najspokojniej w świecie spacerujesz sobie z rodziną, aż tu nagle doskakujesz do drzewa i zaczynasz je kopać, albo inaczej, zwyczajnie szykujesz się do spania. Po prostu dostajesz hyzia. Nie, nie i
Uznawany za klasyka czarnego humoru, Topor wykorzystuje dualistyczną koncepcję ludzkiej natury, każąc poszukującemu seksualnej tożsamości legendarnemu kochankowi Don Juanowi odkryć w sobie kobiece ja. Jak rozpoznać i poznać w sobie to ja, które będąc mną, jest kimś innym? Kobietę w ucieleśnieniu
Pewien mężczyzna w średnim wieku przyjeżdza do obcego miasta. Z powodu nieporozumienia (czy też braku silnej woli) kupuje za małe buty. Buty ocierają jego stopy. Na jednej ze stóp tworzy się rana. Mężczyzna gorączkuje, majaczy. I odkrywa, że to nie jest ot, taka zwykła rana. To jego dawna ukochana,
Zabawna i wzruszająca książeczka oparta na genialnie prostym pomyśle. Każdemu z nas zdarzyło się zachwycić dziecięcą twórczością, ale Roland Topor zrobił z tego zachwytu użytek. Kiedy odkrył u swego syna talent, przeprowadził z pięcioletnim artystą poważny wywiad. Ten właśnie wywiad otwiera galerię
Pan Laurent - Czy mogę prosić panią o przysługę, pani Fleury? Zechciałaby pani tłuc dziecko przez jakiś kwadransik? Muszę pójść na pocztę. Pani Fleury - Bardzo chętnie, panie Laurent... Ale czy będę umiała? Pan Laurent - Co znowu, przecież potrafi pani uderzać w klawisze maszyny do pisania? Z
Mistrz surrealizmu i absurdu prezentuje jedyne w swoim rodzaju memuary! Talent plastyczny przejawiał od dziecka, chyba od zawsze miał też dar poznawania sławnych tego świata. Raz nawet Sarah Bernhardt chciała mu pozować nago, ale skończyło się w łóżku. Portretu nie było, narodził się za to
